تتراگراماتون یا یهوهویرایش
رایجترین نام مورد استفاده در تورات برای خداوند یهوه است. این لغت در تورات ۶۸۲۸ بار مورد استفاده قرار گرفته است. اولین استفاده از این لغت در کتاب پیدایش۲:۴ است که معمولاً در انگلیسی به لغت لرد ترجمه میشود. گاهی جهوا یا یهوه نیز در انگلیسی مورد استفاده قرار میگیرند. معمولاً تصور میشود که لغت یهوه مرتبط با فعل بودن است که خداوند در خروج ۳:۱۴ صحبت کرده و خود را من هستم مینامد. این نام در معبد دوم سلیمان از قرن ۳قبل از میلاد دیگر مورد استفاده قرار نمیگرفت. یهودیت حاخامی اعتقاد دارد که نام خداوند نام ممنوع است و تنها کوهن گادول (کاهن اعظم) در معبد سلیمان در روز یوم کیپور حق خواندن نام خداوند را دارد. در این زمان کاهن اعظم نام خدا را همانگونه که نوشته میشود بر زبان میآورد و یهودیانی که نام را میشنیدند برای نام او سجده میکردند. یهودیان امروزی هیچگاه نام یهوه را بر زبان نمیآورند زیرا آن را مرتبط با مسیحیت میدانند. یهودیان امروزه بیشتر از لغت آدونای استفاده میکنند.
احیه اشر احیه ( من آنم که هستم)ویرایش
احیه اشر احیه (عبری :אהיה אשר אהיה) اولین از سه پاسخی است که موسی هنگامی که نام خداوند را در خروج ۳:۱۴ میپرسد دریافت میکند. در ترجمه انگلیسی جیمز پادشاه این جمله به معنی من آنم که هستم ترجمه میشود که یکی از نامهای خداوند است. احیه شکل سوم شخص واژه حی به معنی بودن است. اشر نیز در این جمله معمولاً به معنی آن ترجمه میشود. با اینکه جمله معمولاً بهزمان حال ترجمه میشود ترجمه دقیقتر میتواند من آن خواهم بود که خواهم بود باشد زیرا شکل استفاده شده در این جمله آینده است.
یه در زبور ۶۸:۴ مورد استفاده قرار گرفته است.
در یهودیت معممولا وقتی شخصی که تورات را میخواند به واژه یهوه میرسد لغت آدونای (به معنی ارباب) را جایگزین آن میکند. برای اشاره به یهوه در غیر از عبادت از لغت هاشم (آن نام) استفاده میشود. اینکار به این دلیل است که تصور میشود نام یهوه آن قدر مقدس است که نباید در هیچ جای دیگری به غیر از معبد سلیمان خوانده شود.
به صورت معمول در یهودیت نام آدونای فقط در عبادت مورد استفاده قرار میگیرد. در مکالمه برای اشاره به خدا از لغت هاشم ( השם به معنی ها (آن) شم (نام) ) استفاده میکنند. این لغت برای اولین بار در لاویان ۲۴:۱۱ استفاده شده است. بعضی از یهودیان برای اینکه نام خداوند را به صورت معمول بر زبان نیاورند بعضی از حروف آن را با حروف دیگر جایگزین میکنند مثلاً ه را با ک جایگزین کرده و به جای الوهیم ُ الوکیم و یه با جای شدای شکای میگویند. هاشم معمولاً به صورت غیررسمی تری از آدونای مورد استفاده قرار میگیرد. قبیله محمد در اسلام نیز بنی هاشم نام دارد.
تا قبل از قرن ۲۰ استفاده از لغت آدوشم که ترکیبی از آدونای و هاشم است رایج بود. ولیکن حاخام دیوید هالوی سیگال اینکار را ممنوع کرد زیرا معتقد بود که اینکار بی احترامی به نام خداوند است. در یهودیت امروزی از این لغت بسیار به ندرت استفاده میشود.
بعلی یکی از نامهای قبلی مورد استفاده توسط قوم اسراییل برای اشاره به خداوند است که معنی سرورم میباشد. ولیکن پیامبر اسراییل هوشع قوم اسراییل ر ا از استفاده از این نام منع کرد و به آنان گفت که به جای بعلی از لغت ایشی به معنی همسرم استفاده کنند.
ال یک لغت ریشه فینیسیایی است که به صورت معمول بهمعنی خدا ترجمه میشود. در تورات واژه ال (عبری : אל) به تنهایی بسیار به ندرت مورد استفاده قرار میگیرد. بلکه معمولاً ال به همراه یک صفت خداوند مورد اشاره قرار میگیرد مثلاً ال شدای به معنی خدای قدرتمند ال الیون به معنی بالاترین خدا ال اولم به معنی خدای بی انتها ال حی به معنی خدای زنده ال روا به معنی خدای چوپان ما ال گیبور (معادل جبار در عربی) به معنی خدای قدرتمند. در نامهای عبری که دارای صدای ال است نیز این صدا به اشاره به نام خداوند است مقلا گابریل (قدرت خداوند) میکاییل (چه کسی مانند خدا است؟ ) رافایل (داروی خداوند) آریل (شیر خداوند) دانیل (قضاوت خداوند) اسراییل (آن که با خدا کشتی گرفت) ایمانویل (خدا با ماست) اشماعیل (خدا میشنود).
اله ( عبری : אֱלָה) لغت آرامی به معنی خداوند است. ریشه اصلی این لغت مشخص نیست. اله در عهد عتیق در کتابهای عزرا دانیال و ارمیا مورد استفاده قرار گرفته است. اله به معنی کلی خداوند است و گاهی برای اشاره به خدایان بت پرستان نیز استفاده شده است. این نام با نام الله به معنی ال اله که توسط مسلمانان مورد استفاده قرار گرفته است مرتبط میباشد. استفاده های این لغت به شرح زیرند:
- اله آواهاتی خدای پدران من (دانیال ۲:۲۳)
- اله الین خدای خدایان (دانیال ۲:۴۷)
- اله یروشلم خدای اورشلیم (عزارا ۷:۱۹)
- اله یسراییل خدای اسراییل (عزرا ۵:۱)
- اله شمایا خدای بهشت (عزرا ۷:۲۳)
لغت عبری الواه که فرم مونث واژه جمع الوهیم است نادر است و تنها در کتاب ایوب مورد استفاده قرار گرفته است. الواه یا اله با واژه الله ریشه مشترکی دارد. الله به معنی لغوی ال اله است که نام عربی خدای ابراهیم میباشد. در عهد عتیق فرم مفرد الوهیم در چند جا برای اشاره به خدایان بت پرستان استفاده شده است (مانند دانیال ۱۱:۳۷ و ۳۸).
یکی از نامهای رایج استفاده شده در تورات الوهیم (عبری : אלהים ) است. با اینکه این لغت به دلیل داشتن ایم در انتها جمع است برای اشاره به خدای واحد مورد استفاده قرار میگیرد. در زبان کنعانیان این لغت برای اشاره به خدایان آنها به معنی جمع مورد استفاده قرار میگرفت. دلیل جمع بودن این لغت مورد مطالعه بسیاری قرار گرفته است و دلایل مختلفی برای آن ابراز شده است. در قرآن نیز خدا برای اشاره به خود گاهی از لغات جمع استفاده میکند. در بعضی قسمتهای تورات واژه الوهیم برای اشاره به خدایان غیر اسراییل استفاده شده است. (رجوع شود بهرائلیان )
ال روا به معنی خدای پادشاه در چند جای عهد عتیق استفاده شده است.
ال شدای (عبری : : אל שדי ) به معنی خدای قدرتمند نیز چندین بار در عهد عتیق استفاده شده است.
شخینا یا شکینا (عبری: שכינה ) به معنی حضور خداوند است که در بین عبریان وجود داشت. این واژه در تورات استفاده نشده است ولیکن حاخامها در مورد حضور خدا درتابوت عهد و بین قوم اسراییل از این لغت استفاده کرده اند. ریشه این لغت به معنی سکنا گزیدن است. این واژه تنها واژه مونث برای اشاره به خداوند است. بعضی اعتقاد دارند که شخینا به معنی بعد مونث خداوند است ولیکن این توصیف به نظر صحیح نمیاید. لغت عربی سکینه که در قرآن استفاده شده است نیز معادل شخینا در عبری است. در قرآن نیز این لغت مرتبط با تابوت عهد است. همچنین نتیجه محمد و دختر حسین ابن علی نیز دارای نام سکینه بود.
و پيامبرشان بديشان گفت در حقيقت نشانه پادشاهى او اين است كه آن صندوق [عهد] كه در آن سکینه از جانب پروردگارتان و بازماندهاى از آنچه خاندان موسى و خاندان هارون [در آن] بر جاى نهادهاند در حالى كه فرشتگان آن را حمل مىكنند به سوى شما خواهد آمد مسلماً اگر مؤمن باشيد براى شما در اين [رويداد] نشانه اى است - قرآن، سوره بقره، آیه 248
.jpg)